Najpiękniejsze wraki są bardzo często trudno dostępne i tylko nielicznym szczęśliwym nurkom udaje się od czasu do czasu złożyć krótką wizytę kurtuazyjną Neptunowi, kiedy raczy otworzyć na chwilę bramy swego królestwa.

Port-Blanc, mały port północnej Bretanii, godzina 12:00, 6 września, na nabrzeżu Run Goële ma miejsce nietypowe zamieszanie. Dziwne sylwetki ubrane w pianki z neoprenu ładują niezwykły sprzęt do nurkowania zajmujący mnóstwo miejsca. Nurkowie z Ekspedycji Scyllias wypływają, by złożyć wizytę wyjątkowemu wrakowi: U 767, słynnemu szaremu wilkowi z wybrzeży Armor, w którym zasnęło na wieczność 48 niemieckich marynarzy łodzi podwodnej.

Człowiek to istota pełna stereotypów. Pierwsza miłość definiuje wszystkie dalsze związki z płcią przeciwną w podobny sposób, jak wrażenia z pierwszego zatopionego statku stanowią jedne z najważniejszych kryteriów opinii nurka o innych podwodnych obiektach. Eksplorując każdy kolejny wrak nie możesz powstrzymać się od porównywania go z „twoim” wrakiem i wyobrażania sobie licznych kolumn wypełnionych plusami i minusami. Przez lata, jakie upłynęły od czasu mojego pierwszego nurkowania na Sulinie, miałem okazję zobaczyć ponad 20 różnych podwodnych obiektów, od drewnianych średniowiecznych żaglowców do zatopionych samolotów i pływających doków. Niektóre z nich widziałem tylko raz, na innych pracowałem ciężko przez kilka lat. Jednak zawsze, gdy ktoś pyta mnie o najciekawszy wrak, jaki widziałem i z którego mam najlepsze wspomnienia, zgodnie z prawdą odpowiadam – Sulina.

REKLAMA
podwodna telewizja internetowa www.Bluelife.tv

17 maja 2008 roku w pobliżu Helu, dzięki informacjom szypra jednostki rybackiej, został odkryty wrak drewnianego żaglowca. Odkrycia tego dokonali członkowie grupy Baltic Explorers, a nurkowania odbyły się z pokładu jednostki m/y Sztorm. W listopadzie 2009 roku na Konferencji Technicznej we Władysławowie prezentację na temat wraku żaglowca poprowadził Krzysztof Wnorowski z CN Tryton. Podczas niej zostały przedstawione nowe, dość wstrząsające fakty związane z wrakiem.

1 września 1939 roku zastał lt. commandera Petera Bartletta i jego HMS Perseus w drodze do China Station, gdzie stacjonowała Dalekowschodnia Flota Royal Navy. Okręt wraz z pozostałymi jednostkami klasy Parthian (HMS Pandora, Parthian, Phoenix, Proteus) wchodził w skład IV flotylli okrętów podwodnych, której celem było wzmocnienie sił w odległych brytyjskich koloniach. Dopiero w sierpniu następnego roku okręty przeniesione zostały na europejski teatr działań wojennych, na Morze Śródziemne. Po przybyciu do celu od października 1940 roku aż do kwietnia ’41 Perseus wykonywał rejsy zaopatrzeniowe na trasie z Egiptu (Aleksandria) na oblężoną przez siły włosko-niemieckie Maltę.

W nocy 13 października 1939 r. Günther Prien skierował U-47 przez cieśninę Kirk Sound, prześlizgnął się obok statków blokujących wejścia do wąskiego kanału pomiędzy Lamb Holm a stałym lądem, przebijając się w ten sposób przez linię obrony kotwicowiska Królewskiej Marynarki Wojennej.

Podczas niemieckiej agresji na Polskę w 1939 roku na Helu zostały zatopione dwa duże polskie okręty wojenne – ORP Wicher oraz ORP Gryf. O ile wrak Wichra jest doskonale znany, zresztą pisaliśmy o nim w poprzednim miesiącu, o tyle o największym polskim okręcie bojowym z września 1939 roku Gryfie pisze się i mówi stosunkowo niewiele.

Kontrtorpedowiec ORP ,,Wicher" został zbudowany we francuskiej stoczni Chantiers Naval Francais. Uroczyste wodowanie miało miejsce 10 lipca 1928 r., a matką chrzestną okrętu została Helena Chłapowska, żona polskiego ambasadora we Francji.

Nurkowanie na wraku starego żaglowca jest marzeniem chyba każdego płetwonurka. Wszystkim zaraz przed oczami staje obraz drewnianego kadłuba wypełnionego złotem i srebrem, nad którym dumnie sterczą maszty z powiewającymi jeszcze resztkami żagli. Jak pokazuje jednak życie, taki widok jest raczej mało prawdopodobny. W ciepłych tropikalnych morzach drewniane kadłuby nie przetrwały ze względu na obecność żarłocznego świdraka. Szansą na zobaczenie drewnianego wraku są morskie głębiny lub zimne morza takie jak np. nasz Bałtyk. Jednak niszczycielska siła fal i prądów morskich oraz rybackie sieci zrobiły tu swoje.

Pancernik ten przeszedł do historii jako okręt, który rozpoczął drugą wojnę światową. Jednak poza niechlubnym atakiem na Westerplatte niczym więcej podczas swojej służby się nie wsławił. Sprawiedliwość ukarała go za wygórowane ludzkie ambicje, skończył bowiem jako okręt cel rozstrzelany przez Rosjan na mieliźnie Neugrund.